२०८३ असोज २ शुक्रबार

Sep 18 2026 Friday

  • २०८३ असोज २ शुक्रबार

२०८३ असोज २ शुक्रबार

राष्ट्रिय चलचित्र पुरस्कार २०८०ः बुलाकी, विपिन र स्वस्तिमा सर्वोत्कृष्ट

राष्ट्रिय चलचित्र पुरस्कार २०८०ः बुलाकी, विपिन र स्वस्तिमा सर्वोत्कृष्ट

काठमाडौं । २०८० सालको सर्वोत्कृष्ट राष्ट्रिय चलचित्रको पुरस्कार बुलाकीले पाएको छ । विभिन्न तीन विधामा पुरस्कार जित्दै यो चलचित्र सर्वोत्कृष्ट भएको हो । चलचित्र बुलाकीबाटै सर्वोत्कृष्ट लेखनको पुरस्कार राजबहादुर सानेलाई र सर्वोत्कृष्ट छायाँकारको पुरस्कार शिव ढकाललाई प्रदान गरियो ।

चलचित्र विकास बोर्डद्धारा बुधबार साँझ राष्ट्रपति कार्यालय सितल निवासमा आयोजना गरिएको ‘राष्ट्रिय चलचित्र पुरस्कार २०८०’ समारोहमा विभिन्न विधामा अवार्ड प्रदान गरिएको हो । समारोहमा सर्वाेत्कृष्ट अभिनेताको पुरस्कार चलचित्र प्रसाद २ बाट विपिन कार्कीलाई प्रदान गरियो । यस्तै सर्वोत्कृष्ट अभिनेत्रीको पुरस्कार चलचित्र दिमाग खराबबाट स्वस्तिमा खड्काले हाँसिल गरिन् । चलचित्र दिमाग खराबबाटै सर्वोत्कृृष्ट निर्देशकको पुरस्कार निश्चल बस्नेतलाई प्रदान गरियो ।

सर्वोत्कृष्ट चलचित्र सम्पादनको पुरस्कार चलचित्र महाजात्राबाट मित्र डी गुरुङलाई दिईयो । उनीहरुलाई ट्रफी र प्रमाणपत्र सहित पुरस्कार स्वरुप नगद पनि प्रदान गरियो । राष्ट्रपति रामचन्द्र पौडेलले समारोहमा पुरस्कृत एवम् सम्मानितहरुलाई सम्मान तथा अवार्ड प्रदान गरेका थिए ।

समारोहमा जुरी पुरस्कारबाट अभिनेत्री तर्फ टुल्कीबाट स्वस्तिमा कार्कीलाई र व्यबसायिक चलचित्र तर्फको पुरस्कार चलचित्र जारीलाई प्रदान गरियो । यसैगरी २०८० सालको विशेष चलचित्र पुरस्कारबाट लक्ष्मण सुवेदी निर्देशित चलचित्र सतीदेवीलाई पुरस्कृत गरियो ।

यसैगरी २०८० सालको सर्वोत्कृष्ट आदिवासी मातृभाषी चलचित्रको पुरस्कार सागर सुब्बा निर्देशित लिम्बु भाषाको चलचित्र लोजिमालाई प्रदान गरियो । आदिबासी जनजाति तर्फ नै विशेष चलचित्र पुरस्कार लिम्बु भाषाको चलचित्र सुगुप र गुरुङ भाषाको चलचित्र मार्कलीलाई दिईयो ।

समारोहमा दीर्घ साधना सम्मानबाट प्रथम नेपाली रंगिन चलचित्र कुमारीकी अभिनेत्री चैतेदेवी सिंहलाई सम्मानित गरियो । नेपाली चलचित्र उधोगमा स्थापना कालदेखि लामो समयसम्म निरन्तर योगदान दिएको भन्दै सो सम्मान प्रदान गरिएको आयोजक पक्षले जनायो ।

यसैगरी सो समारोहमा विशेष योगदान सम्म्मान २०८० बाट अभिनेताद्धय तैयव शाह र बुद्धी तामाङ, कलाकार विधा कार्की, सविता गुरुङ, द्वन्द्व निर्देशक नारायण प्रधान, प्रदर्शक कृष्ण प्रसाद रायमाझी, नरेन्द्र महर्जन, ध्रुब कुमार श्रेष्ठ, चलचित्र निर्माता तथा कलाकार नन्द किशोर प्रसाद श्रीवास्तव, संगीत संयोजक अमुल कार्की ढली र चलचित्र निर्माता भोज बहादुर गुरुङलाई सम्मानित गरियो ।

समारोहमा स्वागत मन्तव्य राख्दै चलचित्र विकाश बोर्डका अध्यक्ष दिनेश डिसीले २०८० सालमा रिलिज भएका चलचित्रहरुबाट जुरीहरुको निर्णयको आधारमा यी चलचित्रकर्मीलाई पुरस्कृत गरिएको बताए । उनले चलचित्र विकाश बोर्डमा रहेर आफुले गर्ने भावी योजना’पनि प्रकाश पारे ।

आफ्नो कार्यालयमा चलचित्रकर्मीहरुलाई स्वागत गर्दै पुरस्कार तथा सम्मानबाट सम्मानित गर्न पाउँदा खुसी लागेको राष्ट्रपति पौडेलले बताए । सम्मानित र पुरस्कृतिलाई बधाई दिँदै पछिल्लो समय नेपाली चलचित्रको बजार निकै राम्रो हुनु नेपालीहरुकै लागि गौरवको कुरा भएको पौडेलले बताए । मौलिक नेपाली चलचित्रहरुले नेपालमा राम्रो व्यापार गरेको भन्दै राष्ट्रपति पौडेलले मौलिक चलचित्र बनाउन चलचित्रकर्मीहरुलाई सुझाब दिए ।

सो समारोहमा सञ्चार तथा सूचना प्रविधि मन्त्री पृथ्वी सुब्बा गुरुङले पनि पुरस्कृत र सम्मानितलाई बधाई ज्ञापन गरे । उनले चाँडै नै राष्ट्रिय चलचित्र ऐन ल्याउने जिकिर गर्दै चलचित्रको छायाँकन स्टुडियो निर्माणलाई चाँडो भन्दा चाँडो अघि बढाउने पनि प्रतिवद्धता जनाए ।

प्रतिक्रिया दिनुहोस्
थप समाचार

संबैधानिक राजसंस्था र राष्ट्रिय बहससंबैधानिक राजसंस्था र राष्ट्रिय बहस राजकुमार जोशी यति बेला राष्ट्रिय राजनीति जनअपेक्षा अनुसारको देखिँदैन । जेनजीहरुले जुन आशा र भरोसा राखेर राजनीतिक परिवर्तन गरेका थिए । आज त्यस अनुसार काम कारवाही वर्तमान सत्ताधारीले गरे त ? अनि सत्ता बाहिरका दल पनि आपसी टकराबमा व्यस्त रहेको देखिन्छ । देश के को लागि जनताको लागि, जनता के को लागि देशको लागि । राजनीति के लागि विकास, शान्ति र समृद्धिको लागि जसरी जुन रुपमा भए पनि देशमा शान्ति हुनुपर्छ, विकास हुनुपर्छ, राष्ट्रिय स्थीरता हुनुपर्छ । जनताको लागि, देशको लागि गरिएको राजनीति कहिल्यै मेटिँदैन । यसै सेरोफेरोमा भोटेकोशी बाढीले हरेक क्षेत्रका जनतालाई आक्रान्त पारेको छ । रसुवा, नुवाकोट, धादिङमाबढी जनता प्रताडित भएको भएपनि देशैभरका जनतालाई बाढीले छोएको छ । जुन सुकै जिल्लाका जनता भए पनि बाढीबाट बगे, फसे, मृत्यु वरण हुनुप¥यो । बाढीले हजारौँ जनताको मृत्युवरण गरे । यसै क्रममा अझै पाँच हजार भन्दा बढी बेपत्ता अवस्थामै छन् । १३ हजार भन्दा बढीको सेना, प्रहरी र अन्य निकायबाट उद्दार गरेको अवस्था छ । जसरी भुकम्पबाट जनतालाई चोट पुगेको थियो । त्यो भन्दा बढी चोट भोटेकोशी बाढीले दियो । यसै मेसोमा बाढी प्रभावितको उद्दार, राहत र पूनस्थापनाका हरेक क्षेत्रबाट सहयोग गरिरहेको अवस्था छ । के व्यापारी, के राजनीतिज्ञ, के समाजसेवी हरेक क्षेत्रबाट सहयोग उपलब्ध हुनु हरेक कोणबाट जाहेज मान्नुपर्छ । यही सेरोफेरोमा हामीले राजतन्त्रको बहस भएको पाएका छौं । राजसंस्था जनताको मियो थियो, विकासको मियो थियो शान्तिको मियो थियो । अहिले देश शोकमा परेको बेला विशेषगरी राजसंस्थाको पुनःस्थापनाको बहसलाई केवल विगत फर्काउने चाहाना वा निरंकुश शासनको पूनरावृत्तिका रुपमा व्याख्या गरेर पन्छाउन सकिदैन । नेपालको इतिहासमा राजसंस्था राज्यको ऐतिहासिक निरन्तरता, राष्ट्रिय एकिकरण, सांस्कृतिक पहिचान र राष्ट्रिय स्वाधीनताको प्रतिकका रुपमा समेत जोडिने संस्था हो । जसले जुन रुपमा बुझे पनि राजसंस्था नेपाली जनजनको मन र मुटुमा रहेको संस्था हो । अहिले उठिरहेको प्रश्न निरंकुश राजतन्त्र पूनस्थापित गर्ने भन्दा पनि जनतामा सार्वभौमसत्ता निहित रहने गरी लोकतान्त्रिक र संवैधानिक सीमाभित्र एउटा गैरदलीय तथा साझा राष्ट्रिय संस्थाको आवश्यकता छ कि छैन भन्ने हो । अहिले पनि दुःखको बेला जनताले राजसंस्थाको स्मरण गर्नु हरेक हिसाबले स्वभाविक मानिएको छ । हामी राजसंस्थावादीहरु बाढीपीडितलाई राहत दिन, उद्धार गर्न र पूनस्थापनाको लागि एक ढिक्का भएर अघि बढ्नु पर्ने अवस्था छ । हामी कुनै पनि भागमा रहेका जनता रोएको हेर्न चाहादैनौं । दलहरु सरकार र प्रतिपक्षमा बदलिरहन्छन्, हामी भने देशको लागि जनताको सदा रहिरहने व्यवस्था चाहान्छौ, त्यो व्यवस्था भनेको राजसंस्था नै हो । त्यसो त नेपालमा ९० प्रतिशत भन्दा बढि हिन्दु छन, त्यहि हिन्दु धर्म हामी पूनस्थापना गर्न चाहान्छौ, राजसंस्था र धर्म एउटै पेरिफेरोमा रहेको छ । यी दुवैलाई हामी एकै पटक पूनस्थापना होस भन्ने चाहान्छौं, हिजोका दिनमा राजाबाट खासै ठुलो गल्ती भएको थिएन । जनताको घरदैलो गरेर राजा ज्ञानेन्द्रले जनमत बुझेकै हो । तर विभिन्न खाले देशि–विदेशी तत्वको उत्साहटबाट नेपालमा राजसंस्थाको अन्त भयो । राजसंस्था त अन्त भयो तर बहुसंख्यक जनताको मन र मुटुबाट राजसंस्था हटेको छैन । अभिभावकीय भए पनि राजसंस्था चाहिन्छ भन्ने आवाज सडकबाट उठि नै रहेको छ । के सुखको बेला, के दुःखको बेला राजसंस्थाको लागि आवाज उठिरहेकै छ । हिन्दु र बौद्ध सभ्यताको सहअस्तित्व तथा विभिन्न जातजाती र समुदायका मौलिक संस्कृतिले नेपाललाई विशिष्ट बनाएका थिए, छन् । सनातन संस्कृतिको संरक्षण गर्नु भनेको अरु धर्मको अधिकार संकुचित गर्नु होइन । सबै धर्मको स्वतन्त्रताको सम्मान गर्दै नेपालको मौलिक सभ्यताको संरक्षण गर्न सकिन्छ । हामी नेपाली एकिकृत, संगठित र मेलमिलाप साथ हिड्ने बाटो भनेको संवैधानिक राजसंस्था र हिन्दु धर्म पूनरवहाली नै हो । जब हामी बोल्छौं, त्यो हाम्रो स्वार्थले मात्र होइन, देश र जनताको आवश्यकताले हो । राजसंस्थाले नेपालको जाती धर्म, भुगोल र समुदायका नाममा नागरिकलाई विभाजित गर्दैन, साझा नेपाली पहिचानमा जोड्छ । राजसंस्थाको पूनस्थापनाको वहसमा यहि व्यापक राजनीतिक सन्दर्भमा हेर्न आवश्यक छ । संवैधानिक र गैरदलीय राजसंस्थाले राष्ट्रिय निरन्तरता, सांस्कृतिक पहिचान र एकताको साझा केन्द्रको भूमिका निर्वाह गर्न सक्छ भन्ने जनमतका उपेक्षा गर्न नसकिने राजनीतिक बहस बनेको छ । नेपाललाई अब अर्को सत्ता समीकरण मात्र होइन, राष्ट्रिय दिशाको स्पष्टता चाहिएको छ । व्यवस्था जनताको लागि हो, जनता व्यवस्थाको लागि हो । त्यसैले गणतन्त्र वा राजसंस्थाको बहस समेत भावनात्मक आग्रह–पूर्वाग्रहबाट होइन, राष्ट्रिय हित र परिणामकका आधारमा हुनुपर्छ । राष्ट्रिय एकता, सार्वभौमसत्ता, सनातन सभ्यता, सामाजिक सद्भाव, विधिको शासन, भ्रष्टाचार नियन्त्रण, निष्पक्ष न्याय, आर्थिक आत्म निर्भरता, प्राकृतिक स्रोतको राष्ट्रिय हितमा उपयोग र युवालाई स्वदेशमै भविस्य छ भन्ने बनाउन आजको प्राथमिकता बन्नुपर्छ । राजा, राष्ट्रपति, राजनीतिक दल वा कुनै संस्था राष्ट्रभन्दा ठूलो हुँदैन । राष्ट्र सबै भन्दा मािथ हुन्छ । हिजोको दिनको हामीले आज स्मरण गर्ने बेला आएको छ । राजाले जनताको सम्पत्ति लुटेको अवस्था थिएन । जनताको अभिमत विर्सेको अवस्था थिएन । देशमा यस्तो परिस्थिति बन्यो, जसले गर्दा राजा ज्ञानेन्द्रले सत्ता त्याग्नु प¥यो । हामी सबैले यो कुरा मान्नुपर्छ । बेलायत, जापान जस्ता विकसित देशमा पनि राजालाई स्थान दिएको पाएको छौं । अन्त राजा राख्न हुने, एक युग बोकेको राजसंस्था नेपालमा राख्न किन नहुने ? नेपालको भविष्य पनि त्यही राजनीति व्यवस्थामा सुरक्षित हुनेछ, जसले जनतालाई सर्वोच्च राख्दै राष्ट्रलाई स्वाधीन, न्यायलाई निष्पक्ष र अर्थतन्त्रलाई आत्मनिर्भर बनाउन सक्छ । त्यसैले हामीले खोजेको राजसंस्था, निष्पक्ष न्याय, शान्ति र विकास दिने र जनताको अभिमत अनुसार चल्ने खोजेका हौ । यहि पेरिफेरिमा आज लाखौ जनताले राजसंस्था पूनस्थापना खोज्नु के स्वभाविक होइन ? रत्नपार्कमा समेत विभिन्न संस्थाले राजसंस्था पुनःस्थापनाको लागि हस्ताक्षर अभियान गरिरहेका छन् । त्यो हस्ताक्षर अभियान आफ्नो स्वार्थलाई भन्दा जनमत बुझ्ने माध्यम हो भन्ने हामीले बुझ्नु पर्छ । त्यो हस्ताक्षर अभियान राजसंस्था पुनःस्थापनाको लागि सुरुवात बन्न सक्छ । (लेखक जोशी सामाजिक एवम् राजनीतिक अभियन्ता हुन ।)

© 2026 All right reserved to सेताेघर मिडिया नेटवर्क प्रा लि  | Site By : Sobij