२०८३ असोज २ शुक्रबार

Sep 18 2026 Friday

  • २०८३ असोज २ शुक्रबार

२०८३ असोज २ शुक्रबार

खाद्य पदार्थमा प्रयोग गरिने रसायनले डरलाग्दो रुप लिँदै

खाद्य पदार्थमा प्रयोग गरिने रसायनले डरलाग्दो रुप लिँदै

अहिले बजारमा आएका अधिकांश खाद्य वस्तुहरु खाद्य सुरक्षाको हिसाबले निकै कमजोर छन् । यसकारण अहिले मानिसको स्वास्थ्यमा समस्या आउनुमा खाद्य वस्तु पनि एउटा मुख्य समस्या हो भनेर किटेर भन्न सकिन्छ । नेपालीहरुमा जुन किसिमले नयाँ नयाँ रोगहरु देखापरेका छन्, त्यसो हुनुको मुख्य कारण भनेको खाद्यान्न नै हो । अहिले विरामी हुने अधिकांश मानिसहरुमा स्तरीय खाद्यान्न नपाएको कारणले नै विरामी भएको प्रष्ट देखिन्छ । हिजो सम्म मानिसहरु बाह्य रुपमा स्वस्थ देखिने मानिस भोलि नै मृगौला, मुटु जस्ता गम्भीर प्रकारका रोगहरुको कारण मृत्यु अहिले सामान्य जस्तो भएको छ । खाद्यान्नमा बिषादीको कारण अहिले अवस्था निकै नै भयावह भएको छ ।
अहिले नेपालमा भित्रिएका वा उत्पादन भएका अधिकांश कम्पनीहरु वा सामान्य होटल तथा रेष्टुरेण्ट समेतका सबैजसो सामानको गुणस्तर निकै नै कमजोर छ । सबैजसो कम्पनीमा अहिले विषाक्त पदार्थ अत्यधिक मात्रामा प्रयोग भएको छ ।

कमजोर राज्य ः

अहिले नेपालमा बाहिरबाट हेर्दा राम्रो लेबलिङ देखाएर भित्र अखाद्य र मानिसलाई निकै नै नोक्सान पुग्ने किसिमका पदार्थ राखेर खाद्यान्नको विक्री हुँदै आएको छ । यसलाई व्यवस्थित गर्नको निम्ति नेपाल सरकार मातहतमा पनि कुनै निकाय नभएका होइनन् । तर ती निकायले यसलाई नियन्त्रण गर्न सकेका छैनन् । राज्य नै नेपालमा यस किसिमको समस्यालाई कसरी समाधान गर्ने भन्ने बारेमा अन्यौलमा छ ।  राज्यले निगरानी गर्न नसकेको अवस्थामा खाद्यान्नको अवस्था नेपालमा निकै कहालीलाग्दो भएको छ । हामी टाढा जानु पर्दैन, दैनिक उपयोगको निम्ति आवश्यक दूध, पानी लगायतका वस्तुहरुको अवस्था समेतबाट नै कुझ्न सक्छौं ।

रसायनको मात्रा अधिक भएका खाद्यवस्तु ः

उद्योगबाट उत्पादन भएका वस्तुहरुलाई लामो समय टिकाउनको निम्ति थोरै धेरै विषादि अर्थात रसायन त राख्नुपर्छ नै । तर यसको मात्रा समेत मिलाउन नसकेको र आवश्यकता भन्दा बढी भएको कारण मानिसको स्वास्थ्यमा निकै नै नराम्रो असर परिरहेको छ । तरकारी र फलफूलमा पनि विषादीको मात्रा अत्याधिक छ । यी फलफूल तथा तरकारीको सेवनले समेत मानिसका विभिन्न अङ्गहरु कमजोर हुने, हड्डीहरु कमजोर हुने, मानिसमा विभिन्न किसिमका डरलाग्दा रोगहरु अचानक देखा पर्ने लगायतका समस्याहरु देखिएका छन् ।
यस्तो अवस्थामा उपभोक्ता सचेत हुन सक्ने अवस्था पनि छैन । कुनै मानिसको अचानक कुनै रोगको कारण मृत्यु भयो वा अङ्गभङ्ग भयो भने के कारणले त्यस्तो भयो भन्ने कुराको अध्ययन गर्ने बानी समेत नेपालमा छैन । सिधै शवको दाह संस्कार गर्ने प्रचलन छ । नेपालमा अहिलेको अवस्थामा आइपुग्दा समेत यसको अनुसन्धान गर्नेे उपयुक्त प्रयोगशाला पनि छैनन् । नेपालमा भएका प्रयोगशालामा पनि चेकजाँचको निम्ति आवश्यक पर्ने उपकरणहरुको प्रबन्ध गर्न सकिएको छैन । जनशक्तिको समेत कमी छ ।

रोगको स्रोत पत्ता लगाउनु जरुरी छ ः

डाक्टरहरुले सामान्यतया रोग लागिसके पश्चात् नै जाँच गर्ने हुन् । उनीहरुले अनुसन्धानको क्रममा मुटु, कलेजो, फोक्सो, मृगौला लगायतका कुनै अङ्गमा समस्या आएको देख्न सक्छन् । तर यसको पछाडि के कारणले गर्दा उक्त समस्या आएको हो भन्ने कुराको स्रोत पत्ता लगाउनको निम्ति अहिले सम्म कसैले पनि पहल गरेको पाईंदैन । यसले गर्दा देश दिनानुदिन भयावह रुपमा समस्यामा पर्दै गएको छ । यो अवस्था रहने हो भने नेपालको अवस्था आगामी दिनमा झन् डरलाग्दो भएर जानेछ ।

बाहिर बोक्रो भित्र खोक्रो ः प्रचार समेत गलत

अहिलेको अवस्थामा बाहिरको बट्टा निकै आकर्षक देखाएर भित्र अत्यधिक नराम्रो वस्तुहरु राखेर उपभोक्ताहरुलाई झुक्याउने काम भएको छ । ती सामानहरुको प्रचार पनि त्यसरी नै गलत तवरले नै गरिएको छ । ती औद्योगिक वस्तु नियमित उपयोग गरेमा बुद्धि बढ्छ । उचाई बढ्छ । बल बढ्छ भन्ने गरिँदै आइएको छ । खाँदा स्वादिला लाग्ने यस्ता वस्तुहरु विद्यालय तहका केटाकेटीहरुको निम्ति अपरिहार्य नै बनेका छन् । यी प्रचारहरुको कारण अभिभावकहरु समेत भ्रममा परेका छन् । तर जसरी यी वस्तुहरुको प्रचार गरिए पनि यी वस्तुहरुको उपयोग पश्चात् न त कसैको बुद्धि बढेको छ न त बल नै । बरु यसले कुपोषण लगायतका नकारात्मक समस्याहरु आइरहेका छन् । सरकार आफैंमा कमजोर भएको कारण यो समस्या झन् विकराल बन्दैछ ।

मापदण्ड बमोजिम छैनन् औद्योगिक वस्तु ः

औद्योगिक उत्पादनहरुमा जुन मापदण्ड तोकिएको छ, सोही बमोजिम मिलाइने हो भने औद्योगिक उत्पादन पनि केही हद सम्म सुरक्षित हुन सक्थे तर अहिलेको अवस्थामा औद्योगिक उत्पादनहरुको मात्रा नमिलाइएको कारणले गर्दा यी सामानहरुको उपयोग मानवीय स्वास्थ्यको निम्ति निकै दुखदायी बनेको छ ।
यस्तो अवस्थामा राज्य जनताको स्वास्थ्य प्रति सचेत हुने हो भने औद्योगिक उत्पादनलाई विशेष निगरानीको साथ उत्पादन गर्ने काममा लाग्नु जरुरी देखिन्छ ।

सामान्य होटल देखि बहुराष्ट्रिय उत्पादन सम्मको अवस्था उस्तै ः

अहिले काठमाडौंका सामान्य होटलकै कुरा गर्ने हो भने पनि खाना तथा खाजा उत्पादन गर्ने कोठाको अवस्था अत्यन्तै कमजोर छ । बाहिर ल्याइसके पश्चात् सोकेशमा राखेर सजाउनुले मानवीय स्वास्थ्यलाई कुनै फाइदा गर्दैन । यसैकारण होटलको खानाले तत्काल डायरिया, झाडापखाला, टाउको दुख्ने, कमजोरी, अपच लगायतका समस्या ल्याउने सम्भावना प्रबल हुन्छ । यति मात्रै होइन यसको दीर्घकालिन प्रभाव भने निकै नै डरलाग्दो हुन्छ । दूषित पदार्थहरु मिश्रित खाद्यान्नकै कारण नै मानिसको हिँड्दाहिँड्दै मृत्यु हुने, घातक रोगको सङ्क्रमण हुने लगायतका समस्याहरु आइरहेका छन् । तर राज्य नै अन्धो भएको देशमा उपभोक्ताको स्वास्थ्यको पक्षमा कसले सोच्नु ?

 

अधिकारी  नेपाल खाद्य वैज्ञानिक तथा प्राविधिक संघका निवर्तमान अध्यक्ष  हुन् ।

प्रतिक्रिया दिनुहोस्
थप समाचार

संबैधानिक राजसंस्था र राष्ट्रिय बहससंबैधानिक राजसंस्था र राष्ट्रिय बहस राजकुमार जोशी यति बेला राष्ट्रिय राजनीति जनअपेक्षा अनुसारको देखिँदैन । जेनजीहरुले जुन आशा र भरोसा राखेर राजनीतिक परिवर्तन गरेका थिए । आज त्यस अनुसार काम कारवाही वर्तमान सत्ताधारीले गरे त ? अनि सत्ता बाहिरका दल पनि आपसी टकराबमा व्यस्त रहेको देखिन्छ । देश के को लागि जनताको लागि, जनता के को लागि देशको लागि । राजनीति के लागि विकास, शान्ति र समृद्धिको लागि जसरी जुन रुपमा भए पनि देशमा शान्ति हुनुपर्छ, विकास हुनुपर्छ, राष्ट्रिय स्थीरता हुनुपर्छ । जनताको लागि, देशको लागि गरिएको राजनीति कहिल्यै मेटिँदैन । यसै सेरोफेरोमा भोटेकोशी बाढीले हरेक क्षेत्रका जनतालाई आक्रान्त पारेको छ । रसुवा, नुवाकोट, धादिङमाबढी जनता प्रताडित भएको भएपनि देशैभरका जनतालाई बाढीले छोएको छ । जुन सुकै जिल्लाका जनता भए पनि बाढीबाट बगे, फसे, मृत्यु वरण हुनुप¥यो । बाढीले हजारौँ जनताको मृत्युवरण गरे । यसै क्रममा अझै पाँच हजार भन्दा बढी बेपत्ता अवस्थामै छन् । १३ हजार भन्दा बढीको सेना, प्रहरी र अन्य निकायबाट उद्दार गरेको अवस्था छ । जसरी भुकम्पबाट जनतालाई चोट पुगेको थियो । त्यो भन्दा बढी चोट भोटेकोशी बाढीले दियो । यसै मेसोमा बाढी प्रभावितको उद्दार, राहत र पूनस्थापनाका हरेक क्षेत्रबाट सहयोग गरिरहेको अवस्था छ । के व्यापारी, के राजनीतिज्ञ, के समाजसेवी हरेक क्षेत्रबाट सहयोग उपलब्ध हुनु हरेक कोणबाट जाहेज मान्नुपर्छ । यही सेरोफेरोमा हामीले राजतन्त्रको बहस भएको पाएका छौं । राजसंस्था जनताको मियो थियो, विकासको मियो थियो शान्तिको मियो थियो । अहिले देश शोकमा परेको बेला विशेषगरी राजसंस्थाको पुनःस्थापनाको बहसलाई केवल विगत फर्काउने चाहाना वा निरंकुश शासनको पूनरावृत्तिका रुपमा व्याख्या गरेर पन्छाउन सकिदैन । नेपालको इतिहासमा राजसंस्था राज्यको ऐतिहासिक निरन्तरता, राष्ट्रिय एकिकरण, सांस्कृतिक पहिचान र राष्ट्रिय स्वाधीनताको प्रतिकका रुपमा समेत जोडिने संस्था हो । जसले जुन रुपमा बुझे पनि राजसंस्था नेपाली जनजनको मन र मुटुमा रहेको संस्था हो । अहिले उठिरहेको प्रश्न निरंकुश राजतन्त्र पूनस्थापित गर्ने भन्दा पनि जनतामा सार्वभौमसत्ता निहित रहने गरी लोकतान्त्रिक र संवैधानिक सीमाभित्र एउटा गैरदलीय तथा साझा राष्ट्रिय संस्थाको आवश्यकता छ कि छैन भन्ने हो । अहिले पनि दुःखको बेला जनताले राजसंस्थाको स्मरण गर्नु हरेक हिसाबले स्वभाविक मानिएको छ । हामी राजसंस्थावादीहरु बाढीपीडितलाई राहत दिन, उद्धार गर्न र पूनस्थापनाको लागि एक ढिक्का भएर अघि बढ्नु पर्ने अवस्था छ । हामी कुनै पनि भागमा रहेका जनता रोएको हेर्न चाहादैनौं । दलहरु सरकार र प्रतिपक्षमा बदलिरहन्छन्, हामी भने देशको लागि जनताको सदा रहिरहने व्यवस्था चाहान्छौ, त्यो व्यवस्था भनेको राजसंस्था नै हो । त्यसो त नेपालमा ९० प्रतिशत भन्दा बढि हिन्दु छन, त्यहि हिन्दु धर्म हामी पूनस्थापना गर्न चाहान्छौ, राजसंस्था र धर्म एउटै पेरिफेरोमा रहेको छ । यी दुवैलाई हामी एकै पटक पूनस्थापना होस भन्ने चाहान्छौं, हिजोका दिनमा राजाबाट खासै ठुलो गल्ती भएको थिएन । जनताको घरदैलो गरेर राजा ज्ञानेन्द्रले जनमत बुझेकै हो । तर विभिन्न खाले देशि–विदेशी तत्वको उत्साहटबाट नेपालमा राजसंस्थाको अन्त भयो । राजसंस्था त अन्त भयो तर बहुसंख्यक जनताको मन र मुटुबाट राजसंस्था हटेको छैन । अभिभावकीय भए पनि राजसंस्था चाहिन्छ भन्ने आवाज सडकबाट उठि नै रहेको छ । के सुखको बेला, के दुःखको बेला राजसंस्थाको लागि आवाज उठिरहेकै छ । हिन्दु र बौद्ध सभ्यताको सहअस्तित्व तथा विभिन्न जातजाती र समुदायका मौलिक संस्कृतिले नेपाललाई विशिष्ट बनाएका थिए, छन् । सनातन संस्कृतिको संरक्षण गर्नु भनेको अरु धर्मको अधिकार संकुचित गर्नु होइन । सबै धर्मको स्वतन्त्रताको सम्मान गर्दै नेपालको मौलिक सभ्यताको संरक्षण गर्न सकिन्छ । हामी नेपाली एकिकृत, संगठित र मेलमिलाप साथ हिड्ने बाटो भनेको संवैधानिक राजसंस्था र हिन्दु धर्म पूनरवहाली नै हो । जब हामी बोल्छौं, त्यो हाम्रो स्वार्थले मात्र होइन, देश र जनताको आवश्यकताले हो । राजसंस्थाले नेपालको जाती धर्म, भुगोल र समुदायका नाममा नागरिकलाई विभाजित गर्दैन, साझा नेपाली पहिचानमा जोड्छ । राजसंस्थाको पूनस्थापनाको वहसमा यहि व्यापक राजनीतिक सन्दर्भमा हेर्न आवश्यक छ । संवैधानिक र गैरदलीय राजसंस्थाले राष्ट्रिय निरन्तरता, सांस्कृतिक पहिचान र एकताको साझा केन्द्रको भूमिका निर्वाह गर्न सक्छ भन्ने जनमतका उपेक्षा गर्न नसकिने राजनीतिक बहस बनेको छ । नेपाललाई अब अर्को सत्ता समीकरण मात्र होइन, राष्ट्रिय दिशाको स्पष्टता चाहिएको छ । व्यवस्था जनताको लागि हो, जनता व्यवस्थाको लागि हो । त्यसैले गणतन्त्र वा राजसंस्थाको बहस समेत भावनात्मक आग्रह–पूर्वाग्रहबाट होइन, राष्ट्रिय हित र परिणामकका आधारमा हुनुपर्छ । राष्ट्रिय एकता, सार्वभौमसत्ता, सनातन सभ्यता, सामाजिक सद्भाव, विधिको शासन, भ्रष्टाचार नियन्त्रण, निष्पक्ष न्याय, आर्थिक आत्म निर्भरता, प्राकृतिक स्रोतको राष्ट्रिय हितमा उपयोग र युवालाई स्वदेशमै भविस्य छ भन्ने बनाउन आजको प्राथमिकता बन्नुपर्छ । राजा, राष्ट्रपति, राजनीतिक दल वा कुनै संस्था राष्ट्रभन्दा ठूलो हुँदैन । राष्ट्र सबै भन्दा मािथ हुन्छ । हिजोको दिनको हामीले आज स्मरण गर्ने बेला आएको छ । राजाले जनताको सम्पत्ति लुटेको अवस्था थिएन । जनताको अभिमत विर्सेको अवस्था थिएन । देशमा यस्तो परिस्थिति बन्यो, जसले गर्दा राजा ज्ञानेन्द्रले सत्ता त्याग्नु प¥यो । हामी सबैले यो कुरा मान्नुपर्छ । बेलायत, जापान जस्ता विकसित देशमा पनि राजालाई स्थान दिएको पाएको छौं । अन्त राजा राख्न हुने, एक युग बोकेको राजसंस्था नेपालमा राख्न किन नहुने ? नेपालको भविष्य पनि त्यही राजनीति व्यवस्थामा सुरक्षित हुनेछ, जसले जनतालाई सर्वोच्च राख्दै राष्ट्रलाई स्वाधीन, न्यायलाई निष्पक्ष र अर्थतन्त्रलाई आत्मनिर्भर बनाउन सक्छ । त्यसैले हामीले खोजेको राजसंस्था, निष्पक्ष न्याय, शान्ति र विकास दिने र जनताको अभिमत अनुसार चल्ने खोजेका हौ । यहि पेरिफेरिमा आज लाखौ जनताले राजसंस्था पूनस्थापना खोज्नु के स्वभाविक होइन ? रत्नपार्कमा समेत विभिन्न संस्थाले राजसंस्था पुनःस्थापनाको लागि हस्ताक्षर अभियान गरिरहेका छन् । त्यो हस्ताक्षर अभियान आफ्नो स्वार्थलाई भन्दा जनमत बुझ्ने माध्यम हो भन्ने हामीले बुझ्नु पर्छ । त्यो हस्ताक्षर अभियान राजसंस्था पुनःस्थापनाको लागि सुरुवात बन्न सक्छ । (लेखक जोशी सामाजिक एवम् राजनीतिक अभियन्ता हुन ।)

© 2026 All right reserved to सेताेघर मिडिया नेटवर्क प्रा लि  | Site By : Sobij