२०८३ असोज २ शुक्रबार

Sep 18 2026 Friday

  • २०८३ असोज २ शुक्रबार

२०८३ असोज २ शुक्रबार

यी नियम पालना गरे तपाईं हामी पनि पुग्न सक्नेछाैं अर्बपति  सम्म

यी हुन् स्वनिर्मित उद्यमीका साझा गुणहरु

यी हुन् स्वनिर्मित उद्यमीका साझा गुणहरु

यी नियम पालना गरे तपाईं पनि बन्न सक्नुहुन्छ अर्बपति  

  • कमल पन्थी

विश्व जुन किसिमले बदलिँदै गएको छ, सोही किसिमले बदलिने क्रममा विगतमा असम्भव लाग्ने कामहरु समेत अहिले सबैको लागि सम्भव हुँदै गएका छन् । विगतमा जुन कार्य हाम्रो लागि अनौठो र रहस्यमय लाग्थे किनकि सबै ज्ञान आम मानिसको पहुँचमा थिएनन् । तर अहिले आफूलाई सिक्न र बदल्न चाहने व्यक्तिहरुको लागि सबै किसिमका ज्ञान खुल्ला भइसकेका छन् । यसको लागि हामीले ती ज्ञान हासिल गर्न आफ्नो मष्तिष्कलाई खुल्ला राख्न सक्नुपर्छ ।

भनिन्छ, विश्वमा आम ९५ प्रतिशत व्यक्तिसँग जति सम्पत्ति छ, त्यो बराबरको सम्पत्ति बाँकी केवल ५ प्रतिशत मानिससँग छ । तिनै ५ प्रतिशत मानिसहरुले बाँकी ९५ प्रतिशत मानिसहरुलाई आफ्नो चाहना अनुसार नचाईरहेका छन् । आखिर यस्तो कसरी सम्भव हुन्छ ?

अहिले पनि अधिकांश मानिसहरुको लागि प्रयाप्त सम्पत्ति आर्जन रहस्यको विषय हुने गर्दछ । साधारण आर्थिक हैसियतको परिवारमा जन्मिएर अरबौंको सम्पत्ति हासिल गरेका केही थोरै व्यक्तिहरु हाम्रो समाजमा पनि भेटिन्छन् । जसलाई हामी अधिकांश भाग्य चम्किएको अर्थमा बुझेका हुन सक्छौं । त्यसैकारण अधिकांश अन्य व्यक्तिहरु छोटो अवधिमा प्रशस्त सम्पत्ति आर्जनको लागि सर्टकर्ट विधिहरुको खोजीमा जुट्छाैं ।

जस अन्तरगत कोही चिठ्ठा, लक्की ड्र कार्यक्रममा सहभागि हुन्छौं, कोही भ्रामक प्रचारप्रसारमूलक गतिविधिमा संलग्न हुन्छौं । कोही जुवातास, शेयर बजार, नेटवर्क मार्केटिङ, क्रिप्टोकरेन्सी लगायतमा सहभागि होऔंला । र पनि चाहे अनुसार सम्पत्ति उपार्जन गर्न सक्दैनौं । किनकि व्यावसायिक सफलता प्राप्तिको आफ्नै तरिका छ, हामी त्यस तरिका–प्याटर्न अवलम्बन नगरी व्यावसायिक रुपमा सफल बन्न सक्दैनौं ।

त्यसो हो भने सेल्फमेड (स्वनिर्मित करोडपति)हरु कसरी त्यहाँ पुग्न सके त ? एउटै परिवारमा जन्मिएका, एउटै परिवेश र शिक्षादिक्षामा हुर्केर पनि जो सफल भएका छन्, उनीहरुको अध्ययन गर्दा यी गुणहरु समान जस्तै देखिन्छन् ।

हामी सफलताको त्यही उचाई सम्म उक्लिन सक्छौं, जहाँ सम्म उक्लिनको लागि हामीले आफ्नो मष्तिष्कीय दायरालाई फराकिलो बनाउन सकेका छौं ।

यी हुन् सफल उद्योगपतिहरुका साझा गुणहरु

  • निश्चित योजना-उद्धेश्य र अठोट
  • स्पष्ट दृष्टिकोण
  • योजनामा निरन्तर अघी बढ्नको लागि मानसिक रुपमा बलिया कारणहरु पहिचान
  • लगानी व्यवस्थापन क्षमता
  • जोखिम र लाभको स्पष्ट हिसाबकिताब
  • निश्चित प्रणाली विकास
  • बजारकाे माग अनुसारकाे प्रडक्ट छनौट
  • अनुभव रहेकाे क्षेत्रमा लगानी बिस्तार
  • बजार पहिचान र बिक्री कला
  • अभिव्यक्ति कला
  • बजारीकरण रणनीति
  • उतारचढावमा सम्हालिने कला/क्षमता
  • वित्तीय अनुशासन
  • सम्बन्धित क्षेत्रमा निरन्तर सिक्ने उत्साह (अध्ययन)
  • सीप विकास र क्षमता अभिवृद्धिमा लगानी
  • गल्तीबाट सिक्ने चाहना
  • पृथक एवं फराकिलो सोच
  • समस्या भित्रै सम्भावनाको खोजी
  • दृढ निश्चय
  • आत्मविश्वास र धैर्यता
  • भीडबाट बाहिर रहने इच्छा
  • जोखिम वहन र व्यवस्थापन कला
  • तनाव व्यवस्थापन
  • समयको मूल्य बुझ्ने क्षमता
  • टीम व्यवस्थापन
  • सेवाग्राहीप्रति दायित्वबोध
  • सेवामा गुणस्तरीयताको प्रयत्न
  • निर्णय क्षमता
  • कानुनी ज्ञान
  • विशेषज्ञको राय लगायत ।

व्यावसायिक सफलताको लागि यी गुणहरु अहिलेको समयमा आधारभूत भइसकेका छन् । यी गुणहरु पालना गरिरहँदा पनि कुन उद्धेश्यबाट प्रेरित भएर हामी व्यवसायमा संलग्न छौं । हाम्रो अल्पकालिन आवश्यकता के हो ? दीर्घकालिन लक्ष्य के हो ? आफ्ना उत्पादनहरुमा के पृथकता ल्याउन सकिएको छ ?
प्रतिष्पर्धाको सामना हामीले कसरी गरेका छौं । बजारीकरणको लागि हामीले कस्ता रणनीतिहरु अवलम्बन गरेका छौं । बजार सञ्जाल कस्तो छ ? सेवाग्र्राहीसँग कसरी व्यवहार गरिरहेका छौं । आफ्ना कर्मचारीलाई के–कति तालिम प्रदान गर्न सकेका छौं ? भन्ने लगायतका थुप्रै कुराहरु व्यावसायिक सफलताको लागि निर्भर रहन्छन् । प्रविधिको उपयोग, एआईको प्रयोग, प्रविधि अटोमेसन (सोसल मिडिया, इमेल लगायत) पनि त्यत्ति आवश्यक बनिसकेको अवस्था छ ।
अहिलेको अवस्थामा लगानी मात्रै व्यावसायिक सफलताको मुख्य आधार हो भन्न मिल्दैन ।

 

 

प्रतिक्रिया दिनुहोस्
थप समाचार

संबैधानिक राजसंस्था र राष्ट्रिय बहससंबैधानिक राजसंस्था र राष्ट्रिय बहस राजकुमार जोशी यति बेला राष्ट्रिय राजनीति जनअपेक्षा अनुसारको देखिँदैन । जेनजीहरुले जुन आशा र भरोसा राखेर राजनीतिक परिवर्तन गरेका थिए । आज त्यस अनुसार काम कारवाही वर्तमान सत्ताधारीले गरे त ? अनि सत्ता बाहिरका दल पनि आपसी टकराबमा व्यस्त रहेको देखिन्छ । देश के को लागि जनताको लागि, जनता के को लागि देशको लागि । राजनीति के लागि विकास, शान्ति र समृद्धिको लागि जसरी जुन रुपमा भए पनि देशमा शान्ति हुनुपर्छ, विकास हुनुपर्छ, राष्ट्रिय स्थीरता हुनुपर्छ । जनताको लागि, देशको लागि गरिएको राजनीति कहिल्यै मेटिँदैन । यसै सेरोफेरोमा भोटेकोशी बाढीले हरेक क्षेत्रका जनतालाई आक्रान्त पारेको छ । रसुवा, नुवाकोट, धादिङमाबढी जनता प्रताडित भएको भएपनि देशैभरका जनतालाई बाढीले छोएको छ । जुन सुकै जिल्लाका जनता भए पनि बाढीबाट बगे, फसे, मृत्यु वरण हुनुप¥यो । बाढीले हजारौँ जनताको मृत्युवरण गरे । यसै क्रममा अझै पाँच हजार भन्दा बढी बेपत्ता अवस्थामै छन् । १३ हजार भन्दा बढीको सेना, प्रहरी र अन्य निकायबाट उद्दार गरेको अवस्था छ । जसरी भुकम्पबाट जनतालाई चोट पुगेको थियो । त्यो भन्दा बढी चोट भोटेकोशी बाढीले दियो । यसै मेसोमा बाढी प्रभावितको उद्दार, राहत र पूनस्थापनाका हरेक क्षेत्रबाट सहयोग गरिरहेको अवस्था छ । के व्यापारी, के राजनीतिज्ञ, के समाजसेवी हरेक क्षेत्रबाट सहयोग उपलब्ध हुनु हरेक कोणबाट जाहेज मान्नुपर्छ । यही सेरोफेरोमा हामीले राजतन्त्रको बहस भएको पाएका छौं । राजसंस्था जनताको मियो थियो, विकासको मियो थियो शान्तिको मियो थियो । अहिले देश शोकमा परेको बेला विशेषगरी राजसंस्थाको पुनःस्थापनाको बहसलाई केवल विगत फर्काउने चाहाना वा निरंकुश शासनको पूनरावृत्तिका रुपमा व्याख्या गरेर पन्छाउन सकिदैन । नेपालको इतिहासमा राजसंस्था राज्यको ऐतिहासिक निरन्तरता, राष्ट्रिय एकिकरण, सांस्कृतिक पहिचान र राष्ट्रिय स्वाधीनताको प्रतिकका रुपमा समेत जोडिने संस्था हो । जसले जुन रुपमा बुझे पनि राजसंस्था नेपाली जनजनको मन र मुटुमा रहेको संस्था हो । अहिले उठिरहेको प्रश्न निरंकुश राजतन्त्र पूनस्थापित गर्ने भन्दा पनि जनतामा सार्वभौमसत्ता निहित रहने गरी लोकतान्त्रिक र संवैधानिक सीमाभित्र एउटा गैरदलीय तथा साझा राष्ट्रिय संस्थाको आवश्यकता छ कि छैन भन्ने हो । अहिले पनि दुःखको बेला जनताले राजसंस्थाको स्मरण गर्नु हरेक हिसाबले स्वभाविक मानिएको छ । हामी राजसंस्थावादीहरु बाढीपीडितलाई राहत दिन, उद्धार गर्न र पूनस्थापनाको लागि एक ढिक्का भएर अघि बढ्नु पर्ने अवस्था छ । हामी कुनै पनि भागमा रहेका जनता रोएको हेर्न चाहादैनौं । दलहरु सरकार र प्रतिपक्षमा बदलिरहन्छन्, हामी भने देशको लागि जनताको सदा रहिरहने व्यवस्था चाहान्छौ, त्यो व्यवस्था भनेको राजसंस्था नै हो । त्यसो त नेपालमा ९० प्रतिशत भन्दा बढि हिन्दु छन, त्यहि हिन्दु धर्म हामी पूनस्थापना गर्न चाहान्छौ, राजसंस्था र धर्म एउटै पेरिफेरोमा रहेको छ । यी दुवैलाई हामी एकै पटक पूनस्थापना होस भन्ने चाहान्छौं, हिजोका दिनमा राजाबाट खासै ठुलो गल्ती भएको थिएन । जनताको घरदैलो गरेर राजा ज्ञानेन्द्रले जनमत बुझेकै हो । तर विभिन्न खाले देशि–विदेशी तत्वको उत्साहटबाट नेपालमा राजसंस्थाको अन्त भयो । राजसंस्था त अन्त भयो तर बहुसंख्यक जनताको मन र मुटुबाट राजसंस्था हटेको छैन । अभिभावकीय भए पनि राजसंस्था चाहिन्छ भन्ने आवाज सडकबाट उठि नै रहेको छ । के सुखको बेला, के दुःखको बेला राजसंस्थाको लागि आवाज उठिरहेकै छ । हिन्दु र बौद्ध सभ्यताको सहअस्तित्व तथा विभिन्न जातजाती र समुदायका मौलिक संस्कृतिले नेपाललाई विशिष्ट बनाएका थिए, छन् । सनातन संस्कृतिको संरक्षण गर्नु भनेको अरु धर्मको अधिकार संकुचित गर्नु होइन । सबै धर्मको स्वतन्त्रताको सम्मान गर्दै नेपालको मौलिक सभ्यताको संरक्षण गर्न सकिन्छ । हामी नेपाली एकिकृत, संगठित र मेलमिलाप साथ हिड्ने बाटो भनेको संवैधानिक राजसंस्था र हिन्दु धर्म पूनरवहाली नै हो । जब हामी बोल्छौं, त्यो हाम्रो स्वार्थले मात्र होइन, देश र जनताको आवश्यकताले हो । राजसंस्थाले नेपालको जाती धर्म, भुगोल र समुदायका नाममा नागरिकलाई विभाजित गर्दैन, साझा नेपाली पहिचानमा जोड्छ । राजसंस्थाको पूनस्थापनाको वहसमा यहि व्यापक राजनीतिक सन्दर्भमा हेर्न आवश्यक छ । संवैधानिक र गैरदलीय राजसंस्थाले राष्ट्रिय निरन्तरता, सांस्कृतिक पहिचान र एकताको साझा केन्द्रको भूमिका निर्वाह गर्न सक्छ भन्ने जनमतका उपेक्षा गर्न नसकिने राजनीतिक बहस बनेको छ । नेपाललाई अब अर्को सत्ता समीकरण मात्र होइन, राष्ट्रिय दिशाको स्पष्टता चाहिएको छ । व्यवस्था जनताको लागि हो, जनता व्यवस्थाको लागि हो । त्यसैले गणतन्त्र वा राजसंस्थाको बहस समेत भावनात्मक आग्रह–पूर्वाग्रहबाट होइन, राष्ट्रिय हित र परिणामकका आधारमा हुनुपर्छ । राष्ट्रिय एकता, सार्वभौमसत्ता, सनातन सभ्यता, सामाजिक सद्भाव, विधिको शासन, भ्रष्टाचार नियन्त्रण, निष्पक्ष न्याय, आर्थिक आत्म निर्भरता, प्राकृतिक स्रोतको राष्ट्रिय हितमा उपयोग र युवालाई स्वदेशमै भविस्य छ भन्ने बनाउन आजको प्राथमिकता बन्नुपर्छ । राजा, राष्ट्रपति, राजनीतिक दल वा कुनै संस्था राष्ट्रभन्दा ठूलो हुँदैन । राष्ट्र सबै भन्दा मािथ हुन्छ । हिजोको दिनको हामीले आज स्मरण गर्ने बेला आएको छ । राजाले जनताको सम्पत्ति लुटेको अवस्था थिएन । जनताको अभिमत विर्सेको अवस्था थिएन । देशमा यस्तो परिस्थिति बन्यो, जसले गर्दा राजा ज्ञानेन्द्रले सत्ता त्याग्नु प¥यो । हामी सबैले यो कुरा मान्नुपर्छ । बेलायत, जापान जस्ता विकसित देशमा पनि राजालाई स्थान दिएको पाएको छौं । अन्त राजा राख्न हुने, एक युग बोकेको राजसंस्था नेपालमा राख्न किन नहुने ? नेपालको भविष्य पनि त्यही राजनीति व्यवस्थामा सुरक्षित हुनेछ, जसले जनतालाई सर्वोच्च राख्दै राष्ट्रलाई स्वाधीन, न्यायलाई निष्पक्ष र अर्थतन्त्रलाई आत्मनिर्भर बनाउन सक्छ । त्यसैले हामीले खोजेको राजसंस्था, निष्पक्ष न्याय, शान्ति र विकास दिने र जनताको अभिमत अनुसार चल्ने खोजेका हौ । यहि पेरिफेरिमा आज लाखौ जनताले राजसंस्था पूनस्थापना खोज्नु के स्वभाविक होइन ? रत्नपार्कमा समेत विभिन्न संस्थाले राजसंस्था पुनःस्थापनाको लागि हस्ताक्षर अभियान गरिरहेका छन् । त्यो हस्ताक्षर अभियान आफ्नो स्वार्थलाई भन्दा जनमत बुझ्ने माध्यम हो भन्ने हामीले बुझ्नु पर्छ । त्यो हस्ताक्षर अभियान राजसंस्था पुनःस्थापनाको लागि सुरुवात बन्न सक्छ । (लेखक जोशी सामाजिक एवम् राजनीतिक अभियन्ता हुन ।)

© 2026 All right reserved to सेताेघर मिडिया नेटवर्क प्रा लि  | Site By : Sobij