नेपालको पहाडी भूगोल, सीमित अवसर र आर्थिक अभावबीच हुर्किएका धेरै युवाका सपना परिस्थितिले नै दबाइदिन्छ। तर केही जीवन यस्ता हुन्छन्, जहाँ अभावले सपना मार्दैन—बरु अझ धारिलो बनाउँछ। राम खड्का त्यस्तै एक पात्र हुन्, जसको जीवनकथा केवल हस्पिटालिटी क्षेत्रको सफलता कथा मात्र होइन, यो कर्म, धैर्य, अनुशासन र इमान्दारिताको जीवित पाठ समेत हो।
खड्का आज येलो प्यागोडा होटलका एक्जेक्युटिभ सेफ हुन्। तर यो परिचयभन्दा पहिला उनको जीवन आधा प्लेट भात, एक कप चिया र आँसु लुकाएर बाँच्ने दिनहरूबाट बनेको हो। जुन पर्दा अगाडि कहिल्यै देखिएन ।

राम खड्काको जन्म २०३६ पुस २५ मा ओखलढुंगाको एसम गाउँमा भयो।
बुबा यज्ञबहादुर खड्का र आमा खिगमाया खड्काका लागि जीवन सहज थिएन। सीमित आम्दानी, परम्परागत जीवनशैली र कठिन भूगोलबीच बाल्यकाल बित्यो।
त्यसबेला उनको खानपानमा हुन्थे,
ढिंडो
गुन्द्रुक
खुर्सानी
सातु
घरमै पकाइने रोटी लगायत ।
यी सबै केवल खाना थिएनन्, संघर्षसँग घुलिएको जीवनशैली थियो।
त्यही परिवेशले उनलाई सानैदेखि श्रमको मूल्य सिकायो।
गाउँमा कहिलेकाहीँ बाहिरबाट आएका मानिस देखिन्थे—
सेतो कोट लगाएका, सफा, व्यवस्थित।
त्यो दृश्यले बालक रामको मनमा गहिरो प्रभाव छोड्यो।
“सेतो कोट लगाएको मान्छे देख्नेबित्तिकै
म पनि त्यस्तै सेफ बन्नुपर्छ जस्तो लाग्थ्यो।”
त्यो बेला उनले नाम, पद वा तलब बुझ्दैनथे।
तर उनले सम्मान बुझ्थे।
र सम्मानसँगै जोडिएको सीप।
राम खड्काका लागि सपना कुनै हावामा उड्ने कुरा थिएन।
उनको सपना स्पष्ट थियो—
कुक बन्ने
सेफ बन्ने
सीप सिकेर अगाडि बढ्ने
आज उनी भन्छन्— “सपनाले मान्छेलाई डोर्याउँछ, तर हिँड्न त आफैं पर्छ।”

संघर्षका दिनहरू अत्यन्तै कठोर थिए। पैसाको अभावले कहिलेकाहीँ दिनभरको भोजन—
आधा प्लेट भात
त्यसको मूल्य पर्थ्याे—८ रुपैयाँ
राति पनि फेरि त्यही आधा प्लेट।
शरीरले त काम गर्थ्यो,
तर मन थाक्थ्यो।
उनी भन्छन्, “आफैंलाई सम्झेर दिक्क लाग्थ्यो, एक्लै रुन्थें।”
यो स्वीकारोक्ति कुनै कमजोरी होइन, यो मानव संघर्षको इमानदार बयान हो।
उनको पहिलो जागिर मासिक ४०० रुपैयाँ कमाइ हुन्थ्याे । त्याे जागिर एक मिठाई पसलमा थियो।
काम—भाँडा माझ्ने।
बसाइ—त्यही पसल।
त्यो कामले उनलाई तीन महत्वपूर्ण कुरा सिकायो—
कुनै काम सानो हुँदैन
इमान्दारी नै ठूलो पूँजी हो
धैर्य बिना अगाडि बढिँदैन
होटल क्षेत्रमा सीप बढाउन उनले रोयल सिं होटलमा तालिम लिए।
त्यसपछि क्रमशः—
बैशाली
ठमेल इको रिसोर्ट
लगायत अन्य थुप्रै होटल तथा रेष्टुरेन्टमा काम गरे ।
तर जीवन सहज थिएन।
कतिपय दिन बिहानदेखि रातीसम्म एक कप चियामा बिते। सोह्रखुट्टेमा कोठा लिएपछि मासु खान मन लाग्थ्यो, तर मसाला किन्न पनि पैसा हुँदैनथ्यो।
त्यसैले—
२० रुपैयाँको मासु
नुन र बेसार मात्र राखेर
उमालेर खाने
आज उनी त्यो सम्झँदा भन्छन्— “त्यो पीडाले मलाई बलियो बनायो।”
यी सबै कठिनाइले राम खड्कालाई कडुवा बनाएन,
बरु अनुशासित, इमानदार र जिम्मेवार बनायो।
उनको जीवनदर्शन सरल छ—
“म जहाँ हुन्छु, मेरो मन पनि त्यहीँ हुन्छ।”
कामलाई आफ्नै ठानेर गर्ने संस्कार उनको पहिचान बन्यो।
करिब २५ वर्ष अघि उनले औपचारिक रूपमा जागिर जीवन सुरु गरे। `२०५२–५३ तिर हस्पिटालिटी क्षेत्रलाई आफ्नो मुख्य करियर बनाए।
नतिजा—
निरन्तर सुधार
जिम्मेवारीमा वृद्धि
नेतृत्वमा प्रवेश
आज उनी १३ वर्षदेखि येलो प्यागोडा होटलसँग आबद्ध छन्।
उमेर ४५ वर्ष, तर काम गर्ने ऊर्जा अझै उस्तै।
बिहान ६ बजे काम सुरु
राति १० बजेसम्म सक्रिय
पदले उनलाई आराम सिकाएन, जिम्मेवारीले अझ गम्भीर बनायो।
एक्जेक्युटिभ सेफ हुनु भनेको केवल खाना बनाउनु होइन।
यो हो—
टिम नेतृत्व
गुणस्तर नियन्त्रण
अनुशासन व्यवस्थापन
प्रशिक्षार्थी तयार गर्नु
राम खड्का यो भूमिकालाई सेवाको अवसर मान्छन्।
उनको सबैभन्दा प्रेरणादायी पक्ष—“अहिले पनि सिक्न तयार छु, सिकाउन पनि तयार छु।”
उनका अनुसार नेपालमा हस्पिटालिटी क्षेत्रमा—
दक्ष जनशक्तिको ठूलो माग छ
अवसर स्वदेशमै छ
तर चाहिन्छ निरन्तर अभ्यास
राम खड्का चमत्कारमा विश्वास गर्दैनन्।
उनी विश्वास गर्छन्—
क्रमिक सुधार
दैनिक अनुशासन
कामप्रतिको निष्ठा
उनको स्पष्ट भनाइ—
“पोजिसन कसैले दिँदैन,
आफैं बनाउने हो।”
उनी कहिल्यै ठूलो व्यवसायको सपना पछ्याउँदै हिँडेनन्। किनकि—
“म कर्ममा रमाउने व्यक्ति हुँ।”
काम नै पूजा, अनुशासन नै साधना।
राम खड्काको जीवनले
नयाँ पुस्तालाई केही स्पष्ट सन्देश दिन्छ—
✔ सीपमूलक काममा भविष्य छ
✔ संघर्ष लाज होइन, पाठशाला हो
✔ अनुशासन बिना उचाइ हुँदैन
✔ इमान्दारी दीर्घकालीन शक्ति हो
ओखलढुंगाको एसमबाट येलो प्यागोडासम्मको यात्रा सजिलो थिएन।
तर आधा प्लेट भात खाएको मानिस आज सयौं जनको भान्साको नेतृत्व गर्दैछ।
राम खड्का
आज केवल एक्जेक्युटिभ सेफ होइनन्— उनी संघर्षले पनि स्वाद दिन सक्छ भन्ने जीवित उदाहरण पनि हुन्।
© 2026 All right reserved to सेताेघर मिडिया नेटवर्क प्रा लि | Site By : Sobij